کودکان؛ آی عاصيان، تلخکامکان بی بهره گان از خانمان؛آی طفلکان شاید فردا بسیار بخوانيد ، يابشنوید از همگان؛ در همه جا؛ در هر زمان در کوی و برزن؛ در همه شهر و دیار این جهان، در دیر، در مسجد، در آتشگهان؛ در قصه؛ درشعر در رمان: « قصه ی ما و سادگی؛ دانائی و پرمایگی حماسه ی آزادگی؛ غمخوارگی؛ دلدادگی یا وحدت و برادری؛ برابریِ بشر

آئینه ای دربرابرم، نقش پائیز در آن پیداست: اشکِ من، بارانِ بی شمار آهِ سردم، همچو بادِ بیقرار بغض هایم، ابرهایِ ماندگار شعرهایم، واژه واژه، برگ برگ، بازتابی از خزانِ پُر زِ رنگ. پائیز ۱۳۸۸ شاپرک + نوشته شده در یکشنبه سیزدهم دی ۱۳۸۸ساعت 2:15&nbsp توسط |

آب روان بودم، بسترِ رود و جویباران تا دریا، جولان گاهم؛ مانده-آبِ تالابِ پلشتی شدن تا کی؟ عقاب آسمان بودم، پهنه یِ بیکران آبی و ستیغِ کوه، ماءوایم؛ با کرکس و کلاغ و جغد سرکردن تا کی؟ پلنگ کوهساران بودم، همآورد شیر و هم رزم ببر؛ با تازی و شغال و سگ، هم آشیان شدن تا کی؟ شاپرک - مرداد

---